Bazen Kendim Bile Şaşırıyorum

Bazen sabah aynaya bakıp bugün benden bir şey çıkmaz diye mırıldanıyorum. Sonra gün, tam tersini yapıyor. Hiç beklemediğim bir anda, hiç hazırlık yapmadan, içime küçük bir ferahlık düşüyor. Nereden geldiğini hesaplayamadığım, ama geldiğine şükrettiğim cinsten

Hayatın akışında ben de sürükleniyorum çoğu zaman. Bir telaş, bir acele, bir eksik kaldım hissi Ama bazen öyle anlar oluyor ki içimdeki dağınıklık birden düzelmese bile, yönünü buluyor. Kimse bana hadi toparlan demeden, kalbim içerden bir dürtü veriyor.Ve ben o dürtünün peşinden giderken kendim bile şaşırıyorum.

Mesela geçenlerde dalgın dalgın yürürken birine gülümsedim. Sebepsiz, hesapsız, içgüdüyle Belki de en saf hâliydi kalbimin. Sonra düşündüm belki de biz iyiliği çok süsleyip büyüttüğümüz için ağırlaşıyor her şey. Oysa iyilik bazen bir gülüş kadar hafif, bir niyet kadar net.

Rabbim Ben kullarımın zannı üzereyim diye hatırlatıyor. Bunu okuduğum ilk yeri hiç unutmam satırların arasında değil, ruhumun kenar notlarında yer etti.

Demek ki insan bazen kendi ihtimalini değil, Allah’ın rahmetini ihtimal bildiğinde ayağa kalkıyor. Ben de bazen O’na güvenip bir adım atıyorum sonuç bana şaşırtıcı, Rabbim içinse sıradan bir lütuf

Zor günlerim hiç yok demiyorum. Var, hem de bir sürü. Ama artık şunu biliyorum İman, her daim güçlü hissetmek değil, güçsüz hissettiğin anda bile dayandığın yeri bilmek.

Kur’anda Allah sabredenlerle beraberdir diyor.(Bakara 153) Beraber kelimesini seviyorum ben. Çünkü bu, yalnız yürüdüğün sandığın yolda aslında yalnız olmadığının en sade ispatı.

Şimdi yazıyı burada bitirirken, güçlü bir final planladığım için değil içim yeterli bu dediği için bitiriyorum.Belki cümlelerim spontane, belki düşüncelerim zikzaklı Ama kalbim artık bir yere gidiyorsa, doğru yere gidiyor Allah’a Teslimiyete.

Ve bazen gün bana döndüğünde diyorum ki

Bazen ben bile şaşırıyorum kendime, Ama Rabb’im hiç şaşırmıyor bana lütfederken.

Çünkü O’nun işi lütuf, benim işimse şükür öğrenmek. ✨🤍🌙