Uzun Zaman Sonra 🕊️

Uzun zamandır yazmıyordum buraya. İçimde biriktirdiğim düşünceler, hisler vardı ama doğru kelimeleri bulmak kolay değildi. Bazen insan sadece susmayı seçiyor, kalbini dinlemeyi. Ama bugün yazmak istedim. Çünkü sessizlik bazen ağırlık yapıyor, bazen de sabırla dolu bir nefes gibi hafifliyor

Hayat devam ediyor, değişimler oluyor, insanlar geliyor gidiyor. Ben yine aynı kalbimle, aynı hislerle buradayım. Ama bu süre içinde öğrendim ki, önemli olan yavaş da olsa ilerlemek, hislerimizi fark etmek ve doğru yere bırakmakmış. Her gün, küçük de olsa bir adım atmak, ruhu besliyor

Yazmadığım zamanlarda düşündüm, hissettim, dua ettim, şükrettim. Belki kelimeler çıkmadı ama kalbim konuştu. Kendimi dinledim, neye ihtiyacım olduğunu anlamaya çalıştım. Bazen sadece sessizce oturup nefes almak bile bir iyileşme biçimiydi. Ve fark ettim ki, insan kendiyle barıştığında etrafındaki dünya da daha yumuşak geliyor.

Bugün ise buradayım, yeniden başlıyorum. Kimse görmese de yazdıklarım bana ait. Ve bu bana yetiyor. Çünkü yazmak, sadece paylaşmak değil, kalbimi görmek, kendimle konuşmak demekmiş. Her kelimeyi yazarken içimde bir yük hafifliyor, bir parça daha özgürleşiyor gibi hissediyorum. Belki bir başkası için anlamı yok ama benim için önemli, çok önemli.

Uzun süre yazmamak bana sabrı öğretti. Kelimeler biriktiğinde bir bakıyorsun ki hepsi aynı anda çıkmak istiyor. İşte o zaman yazmak hem rahatlatıyor hem de bir çeşit şükür oluyor. Hayatımın küçük detaylarını, sevinçlerini, basit ama değerli anlarını yazıya dökmek bana huzur veriyor. Sadece başkaları için değil, kendim için.

İnsan bazen kendini anlatmak istiyor, ama kelimeler yetmiyor. O zaman yazmak bir kapı oluyor, duygularımı, düşüncelerimi, hislerimi bir yere koyabiliyorum. Koyunca da hafifliyorum, ruhum rahatlıyor. Ve bir süre sonra fark ediyorsun ki sessizliğin içindeki düşünceler, yazıya döküldüğünde bir düzen kazanıyor, kalbin sessiz sesi artık görünür oluyor.

Bu süreçte öğrendim ki, önemli olan kusursuz yazmak değil. Önemli olan gerçek olmak, içten olmak, kendine ait bir sesi bulmak. Belki kelimeler mükemmel değil ama hisler gerçek, samimi ve sıcak. Ve bu yazılar, benim kalbimin aynası gibi oluyor. Aynaya bakmak bazen zor ama içindeki ışığı görmek insanı güçlendiriyor

Uzun zamandır yazmadım ama artık yeniden buradayım. Belki her gün yazmayacağım, belki bazen uzun süre susacağım. Ama yazdıklarım bana geri döndüğünde, ruhumun bir parçasını yeniden bulmuş gibi hissediyorum. Ve bu his, sessizliğin içinde kaybolmamış olmanın verdiği bir huzur.

Bugün yeniden başladım. Belki okuyan birileri olacak, belki olmayacak. Önemli değil. Önemli olan kalbimi dinleyebilmek, duygularımı bırakabilmek ve kendi sesimi duyabilmek. Bu sayfa benim, kelimeler benim, hislerim benim. Ve bunu hissedebiliyor olmak, uzun süredir yazmamış olmanın ardından bile bana umut veriyor.

Küçük bir adım gibi görünebilir ama yeniden yazmak, yeniden ifade etmek, kalbimi kelimelere dökmek bana iyi geliyor. İnsan bazen sadece var olmanın, nefes almanın, hislerini kabul etmenin bile değerini unutuyor. Ben bunu hatırladım. Ve şimdi yazıyorum, kalbimden çıkan her kelimeyi saygıyla, sevgiyle bırakıyorum buraya.

Belki bundan sonra yine uzun süre yazmayacağım. Ama biliyorum ki, burası her zaman geri dönebileceğim bir yer. Kalbim ne zaman isterse, kelimeler birikir birikir ve ben yine buraya oturup yazmaya başlarım. Ve o an, uzun zaman sonra da olsa, yazmanın ne kadar değerli olduğunu bir kez daha anlarım.

Uzun zaman sonra yazmak, yalnızca kelimeleri bırakmak değil, ruhumu serbest bırakmak, kendimi görmek, kendimle konuşmak demekmiş. Ve bugün, işte bunu yaptım. Yavaş yavaş, sakin ama içten bir şekilde yeniden buradayım. Kalbim burada, ruhum burada, kelimelerim burada… Ben yeniden buradayımm

✨🤍🌿☀️🕊️💛