Tuğba Emer

Eskiden kendimden hep aynı tepkileri beklerdim. Aynı kırgınlıklar, aynı susmalar, aynı geri çekilişler Sanki tanıdığım tek kişi bendim ve değişmeye hakkım yoktu. Sonra fark ettim insan en çok kendini şaşırtınca iyileşiyor. Bir gün susmam gereken yerde konuştuğuma şaşırdım. Kalbim yorulmuşken hâlâ şefkat gösterebildiğime Vazgeçtim sandığım bir yerden dua ederek devam edebildiğime Kendimi şaşırtmayı seviyorum çünkü bu, büyüdüğümün sessiz bir kanıtı. Daha az kırıcı, daha çok anlayan biri...

Birçok okurum burcumu merak edip öğrenmek için yazmış. Mesajlar arasında en çok gördüğüm soru buydu. Gülümsedim Ve bunu kısa bir cevapla geçmek yerine, biraz kalpten dökerek anlatmak istedim. Ben bir Kova kadınıyım. Kova kadını olmak, kalbini kimseye emanet etmeden sevebilmektir. Güçlü görünür ama içi hassastır. Herkes onun mesafesini konuşur, kimse o mesafenin kendini korumak için olduğunu anlamaz. O, sevilmekten çok anlaşılmak  ister. Sessiz kaldığında küstüğü sanılır, oysa sadece kalbini...

Bazı kalpler vardır, kapısı açıktır ama içi karanlıktır. Sesi vardır ama merhameti yoktur. Yakındır ama güven vermez. İşte ben, orada kalamam. İyilik yoksa bir kalpte, sözler ağır gelir insana. Bakışlar yorucu, suskunluk bile incitici olur.Ne kadar sevilir gibi yapsa da, kalbin dili sertse, ruh üşür. Ben kalbimi koyduğum yerde huzur ararım. Bir tebessümde samimiyet, bir cümlede şefkat, sessizlikte bile dua isterim. Çünkü iyilik, kalbin en sade ibadetidir. Görünmez ama hissedilir. Gösterilmez...