Kendimi Şaşırtmayı Seviyorum

Eskiden kendimden hep aynı tepkileri beklerdim. Aynı kırgınlıklar, aynı susmalar, aynı geri çekilişler Sanki tanıdığım tek kişi bendim ve değişmeye hakkım yoktu.

Sonra fark ettim insan en çok kendini şaşırtınca iyileşiyor.

Bir gün susmam gereken yerde konuştuğuma şaşırdım. Kalbim yorulmuşken hâlâ şefkat gösterebildiğime Vazgeçtim sandığım bir yerden dua ederek devam edebildiğime

Kendimi şaşırtmayı seviyorum çünkü bu, büyüdüğümün sessiz bir kanıtı. Daha az kırıcı, daha çok anlayan biri olmamın. Herkese yetişemediğim ama kalbimi koruyabildiğim günlerin

Artık her şeye aynı tepkiyi vermiyorum. Her acıyı aynı yerden tutmuyorum. Her gidişi kayıp sanmıyorum. Bazı vedalar, Allah’ın merhametli bir düzenlemesiymiş meğer.

Kendimi şaşırtmayı seviyorum; affedebildiğimde, sabredebildiğimde, “burada durmam lazım” diyebildiğimde

Çünkü biliyorum, Allah insanı bir anda değil, adım adım inşa ediyor.Ve bazen en güzel sürpriz, eskisinden daha güçlü bir “ben” olmak.

Bugün kendime bakıyorum ve diyorum ki Her şeye rağmen, hâlâ iyiliği seçebiliyorsan şaşır kendine Bu az şey değil.