Bu Yazı Kendine Dürüst Olanlar İçin

Bazen insan en çok kendine yalan söylüyor. İyiymiş gibi yapıyor, güçlü duruyor, alıştım diyor. Ama kalbin içi öyle demiyor.

Herkese anlatacak kelimelerimiz var ama kendimize gelince susuyoruz. Çünkü bazı gerçekler ağır. Kırıldığını kabul etmek zor. Yorulduğunu söylemek zor. Her şey yolundaymış gibi davranmak daha kolay.

Bu yazı, aynaya bakıp kaçmayanlar için. Kalbinde ne varsa bastırmak yerine dinleyenler için. “Ben böyle hissetmemeliyim” demek yerine “ben de insanım” diyebilenler için.

Hep güçlü olmak zorunda değilsin. Her şeye dayanmak erdem değil. Bazen durmak, bazen ağlamak, bazen sadece susmak da bir duruş.

Allah kalbin içini biliyor. Kimseye anlatamadığın yükleri, gecenin sessizliğinde içinden geçenleri, güçlü görünürken içinin nasıl titrediğini. O yüzden kendine karşı dürüst olduğunda aslında O’na da yaklaşmış oluyorsun.

Bu yazıyı okurken içinde bir yer sızladıysa, korkma. O sızı bozukluk değil, canlılık. Kalbin hâlâ hissediyor olması.

Kendinle barışmanın yolu, kendinden kaçmamaktan geçiyor.Bu yazı tam olarak bunun için.