Bunu Okuyunca Aynı Kalmayacaksın

İnsan bazı yazıları okur ve kapatır. Bazı yazılar ise içerde bir yere dokunur ve kapanmaz.

Bu yazı öyle bir yerden yazıldı. Süs olsun diye değil, iyi görünsün diye hiç değil. Yaşanmışlıkla, susulmuşlukla, içe atılmış cümlelerle yazıldı.

Bazen güçlü olmayı öğrendik ama iyi olmayı unuttuk. Bazen sabrettik ama neye sabrettiğimizi bile bilmeden. Bazen de herkesin yükünü taşıdık ama kendi kalbimizi ihmal ettik.

Ben uzun süre böyle yaptım. Görünürde ayakta, içimde yorgun. Herkese yetişen ama kendime geç kalan.

Sonra şunu fark ettim. İnsan değişmek için büyük olaylara ihtiyaç duymaz. Bazen bir cümle yeter. Bazen bir yüzleşme. Bazen de artık kaçmamaya karar vermek.

Bu yazıyı okurken içinde bir şey yerinden oynuyorsa, tesadüf değil. Kalbin sana bir şey anlatmaya çalışıyor. Daha fazla susma diyor. Daha fazla kendini erteleme diyor.

Hayat herkesi kırıyor ama herkes aynı yerden iyileşmiyor. Ben iyileşmeyi dürüstlükte buldum. Kendime karşı dürüst olmakta. Yorulduğumu kabul etmekte. Her şeyi taşıyamayacağımı anlamakta.

Bu yazı sana şunu hatırlatsın diye var. Değişmek korkutucu değil. Aynı kalmak daha ağır.

Buradan sonra aynı olmayacaksın. Çünkü bazı kelimeler bir kez kalbe değdi mi, insan geri dönemiyor.

Ve belki de ilk defa, kendine doğru yürümeye başlıyorsun.