Kimsenin Fark Etmediği O An

Hayatta herkesin gördüğü anlar var.Başardığın zamanlar, sustuğun zamanlar, güçlü durduğun anlar.Bir de kimsenin fark etmediği bir an var.İçinde olan bitenin sadece Allah tarafından bilindiği o an.

İnsan bazen en büyük sınavı kalabalıkların içinde değil, yalnızken verir.Kimse bakmazken sabretmek zordur.Kimse alkışlamazken doğru kalmak zordur.Ama en kıymetlisi de orasıdır.

Ben şunu öğrendim.Allah kulunu en çok, kimse yokken izler.Gösteriş bittiğinde, sesler sustuğunda, insan kendiyle baş başa kaldığında.İşte o anlar insanın gerçek hâlidir.

Kimsenin fark etmediği o anlarda dua ettim.Gücüm yokken bile vazgeçmedim.Kalbim yorulmuşken doğru bildiğimden dönmedim.Belki kimse görmedi ama Allah gördü.

Ve bu yetti.

Hayat hemen değişmedi.Her şey bir anda düzelmedi.Ama içimde bir şey sağlamlaştı.Şunu bildim.Ben yalnız değilim.

İnsan bazen neden geciktiğini soruyor.Neden bu kadar zorlandığını.Ama Allah’ın terbiyesi aceleye gelmiyor.Geç kalan şeyler eksik değil, çoğu zaman olgunlaşmıştır.

Eğer bugün görünmeyen bir yerde mücadele ediyorsan, değersiz değilsin. Eğer kimse alkışlamıyorsa, boşa yaşamıyorsun. Çünkü Allah katında kayda geçen şeyler çoğu zaman sessizdir.

Bu yazı sana şunu hatırlatsın. Kimsenin fark etmediği anlar, Allah’ın en yakında olduğu anlardır.Ve bazen insan tam da orada güçlenir.

Sessizce.

Derinden.

Gerçekten.