Kıymetli Olan Gözle Görülmeyenler

İnsan bazen her şeyi gözüyle anlamaya çalışıyor. Sevdiğini görmek istiyor, güvendiğini duymak istiyor, huzurun somut bir kanıtı olsun istiyor. Ama hayat bana şunu öğretti zamanla Asıl kıymetli olanların çoğu gözle görülmüyor.

Evimin duvarları sade, eşyalarım belki az Zenginliğim yok ama biriktirdiğim hazinelerim var. Çoğu kimsenin fark edemediği, tartıya konamayan, vitrinde sergilenmeyen şeyler bunlar

Bir çocuğun anne derkenki ses tonu, Dua ederken gözleri kapatınca kalpte oluşan o sıcaklık, Seccadeye dokunan alın değil, secdede yumuşayan nefis, Şükürle genişleyen göğüs kafesi, Affedince hafifleyen ruhların sesi

Bunların hiçbirinin fotoğrafı yok. Ama izleri var. En çok da kalpte.

Bahçesi olan biri değilim ama toprakla gönülle bağ kuruyorum sabahları, Çiçek görmesem bile çiçeğin kokusunu hisseder gibi yaşıyorum bazen, Çünkü görmeden inanmayı öğrendim bazı şeylere.

Kırgınlık mesela İçimde ağır bir taş gibi duruyor görünmeyince, Ama bir hakkımı helal ettim deyince, kimsenin göremediği bir kuş kalkıyor göğsümden kanatlanır gibi.

Ya da umut Kimse elle gösteremiyor ama var işte, Sabah kalkma sebebim, dua yazma gücüm, kalem tutan elim

İslam’da da böyledir, en kıymetliler gizlidir Gönülle yapılan ibadet, halis niyet, kimseye duyurmadan edilen dua, Teslimiyet, sabır, merhamet ve sevgi

Ve zikrin sesi bile değil, ruhun zikre alışmış hâli kıymetlidir.

Tesbih zikri çekilirken çıkan o tıkırtı değil, Allah’ı anıyorum bilinci güzelleştirir kalbi.

Şunu fark ettim bir gün Gözümle gördüklerim bana ait olmayabilir, Ama gönlümle hissettiklerim benden çalınamıyor.

Ne bir bankada saklanıyor bu hazinem, Ne bir sandıkta kilitli, Ne de bir belgeye imzam var altında

Ama kalbimin bir arşivi var benim.Ve o arşivde en üst klasörde şu yazıyor

Görülmeyenler, benim en kıymetlilerimdir.

Diyeceğim o ki Bir şeyi görememen, onun olmadığı anlamına gelmez. Bazen görmeden seversin, görmeden bağlanırsın, görmeden dayanırsın Ve işte o zaman anlarsın:

Kıymetli olan gözle değil, kalple görünür. 🤍