Vicdan

Vicdan bazen insanın en sessiz ama en ağır yükü oluyor. Kimse görmüyor, kimse bilmiyor ama insan kendi içinde her şeyi duyuyor. Söylenmeyen bir söz, yapılmayan bir iyilik, geç kalınmış bir özür Hepsi bir yerde duruyor. Kalbin en kuytu yerinde.

İnsan çoğu zaman dışarıya karşı güçlü. Gülümsüyor, toparlanmış gibi yapıyor. Ama vicdan başka Ona rol yapamıyorsun. Gecenin bir vakti ansızın konuşuyor. Bunu böyle yapmasaydın diyor. Bir adım atsaydın diyor. Susturamıyorsun.

Vicdan aslında Allah’ın kalbe bıraktığı en ince hatırlatmalardan biri. Doğruyu fısıldayan bir ses. Bazen rahatsız edici, bazen acıtıcı ama hep gerçek. Çünkü vicdan sustuğunda insan da yavaş yavaş kayboluyor.

Bazı insanlar çok şey yaşıyor ama içi rahat. Bazılarıysa her şeye sahip ama huzursuz. İşte fark tam burada. Vicdanın rahat olması, insanın en büyük zenginliği. Helal bir lokma, kimseyi incitmemiş olmak, bile isteye kötülüğe bulaşmamış olmak Bunlar geceyi sessiz kılıyor.

İnsan hata yapar. Hepimiz yaparız. Ama vicdanı diri tutan şey hatasız olmak değil. Hatasını fark edebilmek. Yanlış yaptım diyebilmek. Allah’a dönmekten utanmamaktır. Çünkü tövbe, vicdanın nefes almasıdır.

Bazen vicdanın sızlar ama sebebini bilemezsin. O an durmak gerekir. Kalabalıktan, gürültüden, bahanelerden uzaklaşıp kalbine bakmak gerekir. Belki birini kırdın. Belki kendine haksızlık ettin. Belki Allah’la arana mesafe koydun. Vicdan bunları unutmaz.

Şunu öğrendim İnsan vicdanını susturarak rahat edemez Ama vicdanını dinleyerek ağır da olsa doğruyu bulur

Allah kalbi temiz olanı sever. Kalbi tertemiz olanı değil belki ama kirini fark edip yıkamaya çalışanı. Vicdan işte tam burada devreye girer. Temizlenmek isteyen kalbin ilk sesi olur.

Eğer bugün içini sıkıştıran bir şey varsa, onu bastırma. Dinle. Çünkü vicdan konuşuyorsa hâlâ geç değil demektir. Hâlâ yol var, dönüş var, merhamet var.

Ve en güzeli de şu Vicdanı olan insan, Allah’tan tamamen kopamaz Ne kadar uzaklaşsa da O ses hep geri çağırır

İşte bu yüzden vicdan İnsanın içindeki en sessiz dua olabilir